سلام !

دوستای عزیزی که تو این چند وقت که نبودم منو یادتون نرفته و هر چند وقت بهم سر میزدین مرسی  

ببخشید که تو تمام این مدت با یه نوشته ی تکراری هر بار به استقبالتون میومدم   

واسه کامنتایی که گذاشتین پاسخ گذاشتم  بخونیدشون

می خوام یه حرکت تازه بکنم  

دیشب به سرم زد برگردم به وبلاگ قدیمیم  

وبلاگی که ۶ سال با هم بودیم و تو تمام این مدت حرفا و نوشته هامو پیش خودش نگه داشته 

با این شعر بر می گردم به وبلاگ قدیمیم: 

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش *****باز جوید روزگار وصل خویش 

Wind Based World, By The Words

نه عزیزم

مسواک نمی زنم

نه

نمی شویمت از دهانم

تو

تلخی شب های نسکافه ای منی

که داغ داغ سر می کشمشان

و تو دست و پا می زنی در این تلخی داغ

برقص عزیز من

تو مهمان فاصله هایی

فاصله ی میان دندان های من

و من

مسواکم را در دورترین شب شیرینمان گم کرده ام

5شنبه 14 خرداد 88 

از تمام لحظه ها یک ثانیه 

از تمام کارها یک لبخند 

بس است میان آیینه ی چشمانمان 

خیره که به هم نگاه کنیم 

لحظه های خندانمان بی نهایت می شوند